Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Αδιανόητα Διαφορετικοί...

Διαφορετικές απόψεις από διαφορετικές οπτικές, με αφορμή το βιβλίο ενός 15χρονου μαθητή, του Γιάννη Βασιλόπουλου.


Γιάννης Βασιλόπουλος, Αδιανόητα Διαφορετικοί,  
Εκδόσεις Μικρή Άρκτος
 


Πριν από ένα χρόνο, γνωρίσαμε το Γιάννη Βασιλόπουλο σε μια συνάντηση του σχολείου μας με το 1ο Γυμνάσιο Αρτέμιδας, στο πλαίσιο κοινών δραστηριοτήτων και βιωματικών παιχνιδιών, με σκοπό την ευαισθητοποίηση μας στο ζήτημα της βίας εντός και εκτός του σχολείου. Τότε μας είχε συστήσει το προσωπικό του μπλογκ (giannisvassilopoulos.blogspot.com) το οποίο και επισκεφτήκαμε και διαβάσαμε τα κείμενα του. Μας είχε εντυπωσιάσει το ύφος και ο τρόπος γραφής του: συναισθηματικός, χωρίς να γίνεται "νερουλός" και δακρύβρεχτος, αληθινός και ειλικρινής, γιατί μας άγγιζε κατευθείαν στο μυαλό και σε όσα μας απασχολούσαν, υπαινικτικός, καθώς σου άφηνε χώρο να σκεφτείς και να βρεις το δικό σου νόημα, ανάμεσα στις δικές του λέξεις. Πριν από μερικούς μήνες βρεθήκαμε μαζί με μια μαθήτρια από την περσινή συντακτική ομάδα στην παρουσίαση του βιβλίου του στον ΙΑΝΟ. Οι λέξεις του Γιάννη είχαν περάσει από την οθόνη στο τυπωμένο χαρτί και συνέχιζαν το ταξίδι τους από τον ψηφιακό κόσμο στον έντυπο...
Έχουμε συζητήσει αρκετές φορές και με διαφορετικές αφορμές το τι σημαίνει ένα προσωπικό ή ένα μαθητικό μπλογκ, -με τις ομοιότητες και τις διαφορές τους- τι γράφεις σε αυτό, αν και σε ποιον απευθύνεσαι, ποιο είναι το νόημα αυτής της επικοινωνίας. Η πρώτη συντακτική ομάδα του "Βγάζω Γλώσσα" -το ίδιο συμβαίνει και με τη φετινή ομάδα- μετρούσε ήδη μέλη που διατηρούσαν προσωπικά μπλογκ ή μόλις τα ξεκινούσαν. Βρισκόμασταν στο τέλος της χρονιάς, κοιτούσαμε πίσω, κρίναμε και αξιολογούσαμε την προσπάθεια μας να λειτουργήσουμε ένα "μαθητικό" μπλογκ, ζυγίζαμε και αναθεωρούσαμε επιλογές, αναρωτιόμασταν τι μας είχε οδηγήσει σε αυτήν την "περιπέτεια", τι ζητούσε ο καθένας απο μας, σβήναμε και γράφαμε στη μνήμη μας όσα θα κρατούσαμε απο αυτήν την απόπειρα να "κυνηγήσουμε" τις λέξεις και το νόημα τους. 
Η ανάγκη για επικοινωνία είναι πάντα ένα ζητούμενο σε κάθε απόπειρα blogging, ανεξάρτητα από το πώς την εννοεί ο καθένας. Η έκφραση είναι ένα άλλο ζητούμενο και το βιβλίο του Γιάννη μου θύμισε κάποια ερωτήματα τα οποία απευθύνω σε μένα -για άλλη μια φορά- και στον καθέναν από σας: Έχει επιδράσει με κάποιο τρόπο το ψηφιακό μέσο (δηλ. το διαδίκτυο, το μπλογκ) στον τρόπο έκφρασης; Άλλαξε κάτι στον τρόπο που διαβάζουμε, γράφουμε και επικοινωνούμε; Αλλοίωσε, πλούτισε, φτώχυνε, μετάλλαξε, βελτίωσε τα κείμενα μας, το ύφος, τις λέξεις, το περιεχόμενο τους; Εννοείται ότι δεν έχω βρει σίγουρες απαντήσεις και ελπίζω να "δανειστώ" καμιά ιδέα απο σας. Περιμένω τις απαντήσεις σας!
Λίτσα Σαμιώτη

 

Πιστεύουμε πως όλοι ξέρετε τα blog. Και ίσως γνωρίζετε κάποιον που έχει δικό του. Άλλοι το έχουνε σαν ημερολόγιο, άλλοι απλά κοινοποιούν κάποια video ή εικόνες και άλλοι γράφουν στο blog τους τους προβληματισμούς και τις ιδέες τους. Κάτι που έχουν ανάγκη να πουν και να εκφράσουν, να μοιράσουν στον κόσμο. Έτσι λοιπόν και ο Γιάννης Βασιλόπουλος στο δικό του blog έγραφε για ότι τον προβλημάτιζε σε σχέση με τον κόσμο γύρω του, τον εαυτό του, το σχολείο του, τους ανθρώπους, την κοινωνία. Σε μια ακρόαση για νέους δημιουργούς ο 15χρονος έλαβε και αυτός μέρος γράφοντας στο βιογραφικό του και για το site του. Οι στίχοι του παρακίνησαν τους κριτές να διαβάσουν τα κείμενα του και ύστερα να τα μετατρέψουν σε βιβλίο. Το  βιβλίο "Αδιανόητα Διαφορετικοί" είναι πολύ πιο βαθύ, πολύ πιο σύνθετο. Δεν είναι μυθιστόρημα, δεν είναι βιβλίο συμβουλευτικής, ούτε σελίδες ημερολογίου. Δεν μπορείς να καταλάβεις το κάθε μήνυμα που θέλει να σου περάσει, αυτό που θέλει να σου πει, αν δεν κάτσεις να σκεφτείς. Δεν μπορείς να το διαβάσεις παθητικά θέλοντας απλά να περάσεις την ώρα σου, αλλά να είσαι ενεργός και το μυαλό σου έτοιμο να βρει το νόημα στις λέξεις. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είναι αληθινό, αυθόρμητη έκφραση του συγγραφέα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Όταν διαβάζεις τα κείμενα του αισθάνεσαι πως τα προβλήματα και οι σκέψεις που θέτει συμπίπτουν με τα δικά μας. Ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσεις! 
Έλενα Χρηστίδη Μαρία Χαντζαρίδου



Θα μιλήσω ως μέλος της πρώτης συντακτικής ομάδας του "Βγάζω Γλώσσα", ως blogger - καθώς έχω και το δικό μου προσωπικό blog - και ως φίλη του Γιάννη. Πρώτα από όλα από τότε που ξεκίνησε η ιδέα του "Βγάζω Γλώσσα" και τα παιδιά της περσινής Γ' Γυμνασίου μυηθήκαμε στο να γράφουμε, να βρίσκουμε ενδιαφέροντα θέματα, να οργανώνουμε αναρτήσεις κ.α., νιώσαμε σαν να κάνουμε κάτι πολύ σημαντικό. Όταν κάποιος - οποιοσδήποτε - διαβάζει ένα κείμενο σου, και του αρέσει, δε μπορείς παρά να νιώσεις περηφάνια και ενθουσιασμό. Έτσι κι εγώ, όταν γράφω στο blog μου και βλέπω ότι υπάρχει απήχηση, ότι ο κόσμος με καταλαβαίνει, σε ό,τι φάση και να βρίσκομαι, ή βρίσκει τα λόγια μου παρηγορητικά, μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να γράφω. Το να ασχολείσαι με οποιοδήποτε ηλεκτρονικό ή έντυπο μέσο, δίνοντας και δείχνοντας τη δουλειά σου, μπορεί να σου αποφέρει, τις περισσότερες φορές, καλά αποτελέσματα. Όταν βέβαια κάνεις καλά αυτό που αγαπάς, και παλεύεις για αυτό, αναγνωρίζεται η δουλειά σου. Όπως στην περίπτωση του Γιάννη. Είχε ένα όνειρο. Του άρεσε να γράφει. Είχε ένα blog, σαν όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Σαν εμένα και σαν και εσένα. Η τύχη του χαμογέλασε. Σε συνδυασμό με τη θέληση και την επιμονή του. Τα κείμενα του τα διάβασε ο σωστός άνθρωπος τη σωστή στιγμή. Το αποτέλεσμα; Ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που όταν κάποιος το διαβάζει, σίγουρα δε μπορεί να διανοηθεί ότι το γράφει ένα παιδί 15 χρόνων. Τον αποκαλούν "παιδί θαύμα". Όπως είπε και κάποιος που ο Γιάννης τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση, "Ο Γιάννης δεν είναι "παιδί θαύμα", είναι ένα θαυμάσιο παιδί". Και είχε δίκιο. Πέρα από την αμεσότητα και τη ζωντάνια που κυριαρχούν σε αυτά που γράφει, μπορεί να μαγέψει τους πάντες με το λόγο του. Να τους θυμίσει αυτά για τα οποία πρέπει να παλέψουν. Σίγουρα το παράδειγμα του Γιάννη δεν μας παραπέμπει μόνο στο θέμα του blogging ή των βιβλίων. Έρχεται να μας θυμίσει ότι όταν κάτι το θέλεις πολύ, και το κυνηγήσεις, κάποια στιγμή θα το φτάσεις. Είτε νωρίς... είτε αργότερα.
Εύα Τζανακάκη



8 σχόλια:

  1. Σημαντικό αφιέρωμα για τον Γιάννη! Πόσα άλλαξαν μέσα σ'ένα καλοκαίρι! Εύα έδωσες την καλύτερη εικόνα ως εξελιγμένη μπλόγκερ που είσαι! Εύχομαι τα "ακόμα καλύτερα" στον Γιάννη =D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Mε την Μαρια δυσκολευτηκαμε αρκετα να γραψουμε το κειμενο αυτο , γιατι η αληθεια ειναι οτι δεν ειναι μια κριτικη ή μια περιγραφη ενος μυθιστορηματος και παντα , το να αποδωσεις τελεια την περιγραφη ενος βιβλιου με βαθος , που θα σου "μιλησει " για κατι διαφορετικο απο οτι τα συνηθισμενα βιβλια ειναι κατι δυσκολο.. Δυσκολη ηταν και η ιδια η ΄'μεταφραση '"των κειμενων ηταν δυσκολο , επειδη της καθε μιας της περναγαν κατι διαφορετικο ... Και νοιζω οτι αυτα ειναι και τα πιο ωραια βιβλια ... εκεινα που μιλανε διαφορετικα στο καθενα ..κατι ου δεν το καταφερνουν ολα φυσικα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολυ ωραιο το αρθο οπως και το βιβλιο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από τη μέρα που συναντηθήκαμε πέρσι μόνο χαρά και ελπίδα μου έχετε δώσει... και ένα από τα αγαπημένα μου πρόσωπα στη ζωή μου, την Εύα. Σας ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ μέσα απ' τη καρδιά μου για τη δημοσίευση αυτή και για όλα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το βιβλίο, ένα άπιαστο όνειρο ενός δεκαπεντάχρονου, σημαίνει το κλείσιμο ενός κύκλου. Γιατί πλέον μπορεί να πάει ένα βήμα παραπάνω και να θέσει ακόμα πιο υψηλούς στόχους. Όταν κατακτάς κάτι το κρατάς, χαίρεσαι γι' αυτό και το κάνεις όπλο και σύμμαχο για να κερδίσεις και άλλα παραπάνω. Και πολλές φορές, από κάτι τόσο απλό όπως ένα blog, μπορεί να ξεκινήσει ένα υπέροχο ταξίδι με πολύ ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό το βιβλίο, ένα άπιαστο όνειρο ενός δεκαπεντάχρονου, σημαίνει το κλείσιμο ενός κύκλου. Γιατί πλέον μπορεί να πάει ένα βήμα παραπάνω και να θέσει ακόμα πιο υψηλούς στόχους. Όταν κατακτάς κάτι το κρατάς, χαίρεσαι γι' αυτό και το κάνεις όπλο και σύμμαχο για να κερδίσεις και άλλα παραπάνω. Και πολλές φορές, από κάτι τόσο απλό όπως ένα blog, μπορεί να ξεκινήσει ένα υπέροχο ταξίδι με πολύ ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δάφνη Περισιανίδη10 Φεβρουαρίου 2014 - 9:52 π.μ.

    πολύ ωραίο το άρθρο ,θα ήθελα πολύ να διαβάσω το βιβλίο!Όσο αναφορά τα ερωτήματα που μας θέσατε,πιστεύω πως το διαδίκτυο βελτίωσε τον τρόπο που γράφω εκθέσεις και κείμενα(είτε αφορούν το σχολείο είτε όχι) και με τον γραπτό λόγο μπορώ πλέον να "ξεσπώ" και να αφήνω τον εαυτό μου να εκφράσει αυτό που πραγματικά νιώθω! Γενικότερα στην έκθεση δεν είχα τόσο δυνατό λόγο μα σιγά σιγά αρχίζω και βελτιώνομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολύ Ωραίο Βιβλίο και Πολύ Ωραίο Άρθρο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή